Het volgende hoofdstuk van Panathēnea is niet alleen zichtbaar in de sprekerslijst, de plattegrond van de locatie of het stadsbrede programma. Het wordt duidelijker in de manier waarop de mensen die het bouwen praten over wat ze proberen te maken.
Voor Lefteris Katsiadakis, CEO en hoofd Content, was het festival nooit bedoeld als louter een evenement. “Het evenement is wat mensen ervaren, maar wat we werkelijk bouwen is iets groters”, zegt hij. Voor Evi Kourounakou, hoofd Marketing, is dat grotere ding ook een gemeenschap en een verhaal dat “voor en na die dagen doorgaat.”
Dat gedeelde instinct geeft Panathēnea zijn scherpere identiteit. Het is niet de bedoeling om weer een technologieconferentie te worden met een beter decor. Het probeert een plek te creëren waar oprichters, investeerders, makers, exploitanten, kunstenaars en ecosysteembouwers elkaar kunnen ontmoeten met voldoende dichtheid om iets in beweging te brengen.
Lefteris beschrijft de ambitie direct: Panathēnea is opgericht om de mensen samen te brengen ‘die iets proberen op te bouwen’, inclusief oprichters, investeerders, makers en wat hij de ‘gekke mensen’ noemt die de wereld willen veranderen. Het doel was, in zijn woorden, om “een moment te creëren waarop al deze mensen samenkomen, elkaar ontmoeten, ideeën uitwisselen en daadwerkelijk vooruitgang boeken.”
Data Natives cureert een klein aantal startup-stands op het Panathēnea Festival in Athene. We zijn op zoek naar bedrijven die echte AI-producten, infrastructuur en toegepaste systemen bouwen om zich bij ons aan te sluiten. Dit is een gerichte selectie: teams die kunnen demonstreren wat ze bouwen, en er niet alleen over praten. We werken aan een snelle doorlooptijd, dus aanvragen worden beoordeeld op basis van wie het eerst komt, het eerst maalt.
→ HIER AANMELDEN
Als u in de kamer wilt zijn met topoprichters, exploitanten en investeerders, is dit het moment om snel actie te ondernemen.
Dataconomy-lezers kunnen de code DCEP26 gebruiken voor een extra 20% korting op de huidige Panathēnea 2026-tickettarieven.
Voer de code in het veld ‘Voer de code in’ in de rechterbovenhoek van de ticketpagina.
Koop je Panathēnea 2026-ticket: https://www.more.com/gr-el/tickets/conference/festival/panathenea26/
Het moeilijkste was de geloofwaardigheid
Dat soort ambitie bracht een duidelijk probleem met zich mee: het team moest vertrouwen winnen voordat het ecosysteem daar veel reden voor had.
“Het moeilijkste was de geloofwaardigheid”, zegt Lefteris. “We waren een jong team dat in zeer korte tijd iets heel ambitieus wilde opbouwen.” In de beginperiode, zegt hij, ging het team op pad en ontmoette het ecosysteem gesprek voor gesprek: durfkapitaalbedrijven, oprichters, bedrijven en partners. Ze legden de visie openlijk uit en vroegen mensen niet alleen om aanwezig te zijn, maar ook om in het project te geloven.
Evi heeft dezelfde uitdaging vanuit de marketingkant. De moeilijkheid was ‘aandacht trekken en tegelijkertijd vertrouwen opbouwen’. Panathēnea was nieuw en het team had nog geen track record, wat betekende dat elke boodschap en samenwerking moest bewijzen dat het festival ‘iets echts was en de moeite waard om er deel van uit te maken’.
Die vroege beperking heeft mogelijk het karakter van het festival gevormd. Panathēnea kon niet vertrouwen op de erfenisstatus. Het moest worden opgebouwd door middel van duidelijkheid, consistentie en zichtbare betrokkenheid. Het team moest het ecosysteem het gevoel geven dat dit niet alleen hun project was, maar iets dat tot de bredere gemeenschap kon behoren.
Voor Lefteris kwam een deel van de motivatie voort uit het van dichtbij bekijken van andere ecosystemen. Nadat hij evenementen als Slush had bijgewoond, zag hij hoe krachtig het kon zijn als mensen, kapitaal, ideeën en ambitie in dezelfde omgeving met elkaar verbonden waren. Toen hij terugkeerde naar Griekenland, voelde hij dat het ontbrekende ingrediënt niet talent was, maar ‘structuur en dichtheid’.
Dat onderscheid is van belang. Het verschuift het gesprek van de vraag of Griekenland genoeg grondleggers of ideeën heeft, en naar de vraag of het ecosysteem voldoende connectieve infrastructuur heeft om hen te helpen opschalen.
Dichtheid ontwerpen, niet alleen programmeren
Dit is waar het festivalformat van Panathēnea centraal komt te staan.
Lefteris zegt dat het team voor een stadsbreed festival heeft gekozen omdat ze “niet zomaar een conferentie wilden creëren.” Conferenties, zo betoogt hij, zijn meestal gestructureerd rond zitten en luisteren. Panathēnea is ontworpen om een opener, levendiger en natuurlijker gevoel te geven, waarbij mensen door de stad bewegen, ruimtes ontdekken en elkaar ontmoeten op manieren die moeilijker te scripten zijn.
Evi zegt het nog eenvoudiger: festivalstrategie betekent ‘het ontwerpen van een gevoel, niet alleen maar een schema.’ Voor haar moet Panathēnea licht, levendig, gastvrij en intiem aanvoelen, zelfs als het groeit. Ze beschrijft het als een soort leeg canvas, een ruimte waar mensen met een vroeg idee kunnen komen, zelfs als het vreemd of onafgemaakt klinkt, en zich op hun gemak voelen om het te delen.
Dat is een nuttige manier om het verschil van het evenement met een traditionele conferentie te begrijpen. Panathēnea regelt niet alleen gesprekken en vergaderingen. Het probeert de emotionele en fysieke omstandigheden te creëren die deelname gemakkelijker maken.
Het team vermijdt ook bewust overstructuur. Evi zegt dat betekenisvolle verbindingen niet kunnen worden geforceerd, maar dat de omgeving eromheen wel kan worden ontworpen. Het festival brengt een gevarieerde mix van mensen samen, creëert dichtheid en laat voldoende ruimte voor verkenning. “Dat is waar meestal de meest betekenisvolle verbindingen plaatsvinden”, zegt ze.
Lefteris maakt een soortgelijk punt vanuit de ecosysteemkant. Festivals, zegt hij, creëren een ander soort energie. Mensen zijn meer open en betrokken, en dankzij het format kunnen oprichters, investeerders, kunstenaars, creatieven en operators met elkaar mixen op manieren die bij een traditionele conferentie zelden mogelijk zijn. Veel van de belangrijkste interacties zijn niet gepland. Ze gebeuren omdat het formaat ze mogelijk maakt.
Cultuur als infrastructuur
Voor Evi is de culturele laag geen accessoire bij het startupprogramma. Het maakt deel uit van wat het geheel doet werken.
“Cultuur staat niet los van innovatie”, zegt ze. “Het maakt deel uit van wat mensen samenbrengt en ideeën laat groeien.” Dat geloof bepaalt hoe Panathēnea zichzelf positioneert: niet als een puur tech-evenement, maar als een combinatie van technologie, cultuur en gemeenschap die verschillende ‘stammen’ in dezelfde ruimte brengt.
Dit is ook waar het oude Panathēnea meer wordt dan een naam. Evi verbindt het moderne festival met het oorspronkelijke idee van een bijeenkomst opgebouwd rond creativiteit, participatie en collectieve identiteit. Het gaat er niet om de geschiedenis als versiering te gebruiken, maar om Athene te beschouwen als een plek waar oude burgervormen kunnen worden herwerkt voor nieuwe soorten bouwers.
Ze beschrijft de ervaring ook via het idee van de peplos, iets dat verweven is door ideeën en interacties. Ieder mens en ieder gesprek voegt er iets aan toe. Het is een sterke metafoor omdat het festival niet als één enkele voorstelling wordt behandeld, maar als een weefsel dat ontstaat door iedereen die er doorheen beweegt.
Zonder cultuur en creativiteit zou het evenement volgens Evi ‘veel meer transactioneel’ aanvoelen. Met hen wordt het iets dat mensen zich herinneren.
Dat is het echte argument achter het model van Panathēnea. Bedrijfswaarde en menselijke ervaring zijn geen tegenpolen. In de beste bijeenkomsten versterken ze elkaar.
Van product tot ecosysteem
Lefteris is duidelijk dat Panathēnea nog steeds in ontwikkeling is. “Op dit moment is het nog steeds een product”, zegt hij. Het is iets waar mensen één keer per jaar naar toe gaan. Maar het team bouwt het zodat het een platform kan worden dat verschillende groepen met elkaar verbindt, en uiteindelijk een ecosysteem dat continu waarde genereert, niet alleen tijdens het festival zelf.
Die langetermijnvisie is ambitieus. Lefteris wil dat Panathēnea in de kern door studenten geleid blijft en tegelijkertijd in omvang en invloed groeit. Zijn visie is dat het een tiendaags festival wordt dat meer dan 100.000 mensen naar Athene brengt en een van de belangrijkste jaarlijkse momenten van de stad wordt.
Evi’s versie van de toekomst is emotioneler, maar niet kleiner. Ze wil dat Panathēnea wereldwijd groeit en tegelijkertijd het menselijke en intieme gevoel behoudt. Voor haar komen mensen terug als ze het gevoel hebben deel uit te maken van iets echts. “In een wereld die steeds onpersoonlijker wordt”, zegt ze, “willen we een ruimte creëren die weer menselijk aanvoelt.”
Samen verklaren hun antwoorden waarom het team van Panathēnea niet alleen als organisatoren van evenementen mag worden gezien. Lefteris denkt aan dichtheid, infrastructuur en ecosysteemversnelling. Evi denkt na over verhaal, gevoel, cultuur en erbij horen. Het festival heeft beide nodig.
Dat evenwicht kan het project ook buiten Athene relevant maken. Traditionele conferenties verdwijnen niet, maar worden gestimuleerd om te evolueren. Mensen verwachten meer dan inhoud. Ze willen meedoen, verbinding maken en zich ergens deel van voelen. Evi zegt dat de belangrijkste tech-bijeenkomsten in de komende vijf jaar ‘interactiever en meer verspreid over steden’ zullen zijn, met minder nadruk op zitten en luisteren, en meer op participatie.
Vanuit die veronderstelling wordt Panathēnea gebouwd.
De weddenschap is simpel: ecosystemen worden niet alleen gevormd door aanwezigheid. Ze ontstaan wanneer mensen zich betrokken voelen, wanneer gesprekken buiten het programma doorgaan en wanneer een stad een gedeeld oppervlak voor ambitie wordt.
Daarom gaat Panathēnea’s volgende act niet alleen over schaal. Het gaat erom of een jong team van een festival een blijvend platform kan maken voor verbinding, geloofwaardigheid en Europese innovatie.
