Draadloos opladen wordt steeds populairder en wordt overgenomen door bedrijven als Apple, Samsung en Google, ondanks inherente inefficiënties vergeleken met bedraad opladen. Hoewel gebruikers genieten van het gemak van het plaatsen van apparaten op een pad zonder dat ze een USB-C-kabel nodig hebben, verspilt deze technologie over het algemeen meer energie. Een onderzoek van OneZero uit 2020 meldde dat het opladen van een smartphone van nul tot 100 procent via een bekabelde verbinding ongeveer 15 Wh kost, terwijl draadloos opladen ongeveer 21 Wh vereist, wat duidt op een stijging van het energieverbruik met 40 procent. Een test uit 2024 door iFixit merkte verder op dat het energieverbruikskloof tussen Apple’s MagSafe en een bedrade oplader ongeveer 36 procent bedraagt.
Draadloze opladers produceren ook meer warmte, wat energieverspilling betekent. Een verkeerde uitlijning van het oplaadpad kan de efficiëntie van de oplader met maar liefst 50 procent verminderen. Het dagelijkse energieverschil van ongeveer 6 Wh per gebruiker lijkt misschien klein, maar voor miljoenen gebruikers resulteert dit in aanzienlijke verspilling. Jaarlijks verbruikt het opladen van een smartphone met een bedrade oplader ongeveer 5,5 kWh, vergeleken met 7,6 kWh met een draadloze oplader.
Uit onderzoek blijkt dat tussen de 30 en 66 procent van de smartphonebezitters gebruik maakt van draadloze oplaadpads, zo blijkt uit bevindingen van het Wireless Power Consortium en de Deloitte Mobile Consumer Survey UK. Met ongeveer 7,6 miljard smartphones wereldwijd leidt een scenario waarin 30 procent draadloos wordt opgeladen tot een geschatte jaarlijkse wereldwijde stroomverspilling van ongeveer 4.830 GWh. Met dit bedrag kunnen mogelijk honderdduizenden huizen een jaar lang van stroom worden voorzien.
De inefficiëntie van draadloos opladen komt voort uit de afhankelijkheid van elektromagnetische inductie, die inherent minder efficiënt is dan directe bekabelde verbindingen. Door een luchtspleet tussen de telefoon en de oplader kan de warmte ontsnappen, wat het energieverlies vergroot. Draadloze opladers kunnen tussen de 20 en 30 procent van hun vermogen verliezen door warmteafvoer, naast de 5 tot 10 procent verliezen die optreden tijdens de energieconversie.
Draadloos opladen brengt risico’s met zich mee, waaronder mogelijke achteruitgang van de batterijen van smartphones als gevolg van overmatige hitte. Moderne apparaten implementeren veiligheidsmechanismen om oververhitting te voorkomen, waardoor de laadsnelheid kan afnemen als de temperatuur hoger wordt dan ongeveer 45 ° C (113 ° F). Gebruikers wordt geadviseerd om opladers in goed geventileerde ruimtes te plaatsen en deze niet te bedekken met dekens of andere voorwerpen. Niet alle opladers zijn op dezelfde manier ontworpen; Merkloze modellen missen mogelijk essentiële veiligheidsvoorzieningen en kunnen risico’s met zich meebrengen, zoals het veroorzaken van interferentie met medische apparaten zoals pacemakers.
Op milieugebied is de impact van draadloos opladen groter dan die van bekabelde methoden vanwege het hogere energieverbruik en elektronisch afval van oplaadpads. De neiging van de technologie om lithium-ionbatterijen te verslechteren zou consumenten ertoe kunnen aanzetten apparaten vaker te vervangen, wat de bezorgdheid over het milieu vergroot. Hoewel vooruitgang op het gebied van de uitlijning van de spoelen en standaarden als MagSafe en Qi2 de efficiëntie verbeteren, blijft het onwaarschijnlijk dat draadloze technologie de efficiëntie van bekabelde opties kan evenaren.
Bedraad opladen heeft zijn eigen nadelen, zoals degradatie van kabels en de noodzaak van periodieke upgrades als gevolg van de evoluerende technologie. Oplaadpoorten kunnen na verloop van tijd ook verslijten. Ondanks deze nadelen blijft het eenvoudige karakter van bekabeld opladen voor veel gebruikers de voorkeur boven de complexiteit die met draadloze technologie gepaard gaat.
